Als het bruist is het goed.
Van het een komt het ander, is gebleken en nu kan ik me niet meer indelen bij een specifieke tak van kunst, maar wat geeft 't: leven is de kunst: leven en geven :-)
Gedichten ben ik gaan schrijven, toen het schilderen wegens schouderproblemen een tijdlang niet lukte. De poëzie is gebleven, de schouder doet 't weer. Het leven raast voort en rukt af en toe iemand mee naar de dood en laat mij en anderen onthutst achter. Het schilderen komt bij vlagen. En dan de muziek...Harmonica, te weten bluesharp, is een instrument dat mij geraakt heeft en waar ik niet meer los van wens te komen. De doos van Pandorra is opengevlogen.
Schilderen was er het eerst, hoewel...tekenen, ja tekenen was er al toen de wereld nog bevolkt werd door koppoters met bezemhanden en tweepotige honden. Heel veel later kwam de poëzie, niet de kunstig uitgebalanceerde vormgedichten waar ik op school mee geconfronteerd werd, maar als een heerlijk beknopte manier om met woorden te schilderen en uiting te geven. Over de eerste gedichten dacht ik zorgvuldig na; tegenwoordig probeer ik wat losser te schrijven; de poëzie als middel en niet als doel te zien. Misschien is het een goed plan om daar ook met schilderen naar te gaan streven, nu ik helemaal wat losser in het leven ga staan.
Daarna kwam het harmonica spelen en daar heb ik mij helemaal in gegooid. En eigenlijk wil ik nog wel iets leren spelen, een ander instrument, een beetje dan, of iets meer dan een beetje, om de muziek beter en breder te leren begrijpen.
Kortom; ik heb verloren, gewonnen, weer verloren al schreef ik daar niet over en het duizelt me, maar gouden randjes tekenen zich af :-)