Lilian Bellinga
Niemand leert alleen.
Zo heb ik een tijdje met veel plezier geleerd en gewerkt in atelier Sanne; een Amsterdams kunstenaarsinitiatief waar verschillende profesionele kunstdocenten met enthousiasme en inzet iets van wat hen beweegt op anderen over willen brengen. Dit gebeurt dan in de vorm van deelcursussen, workshops en inloop ateliers. Schoolbanken staan daar niet; wel schildersezels en materialen. Ik heb er cursussen gevolgd van bij Elisabeth van der Helm en Paul Nassenstein, die mij gestimuleerd hebben om, oplettend en bewust, mijn eigen weg te blijven volgen. Ooit heb ik een introductiecursus op de Rietveld Academie in Amsterdam gedaan. Mijn map met werk werd goed genoeg bevonden, maar de overstap naar de dagopleiding heb ik toen niet durven maken. Op de Vrije Tekenacademie te Amsterdam heb ik trouwens, voor wat het waard is, een diploma gehaald, maar van groter belang vind ik hetgeen een docent als Nico Kortland gaf, die zijn leerlingen prikkelde om de uitdaging te blijven opzoeken en zich niet op een stijl of techniek vast te leggen. Die boodschap laat ruimte om te blijven veranderen, onderzoeken en groeien. In 2009 heb ik meegedaan aan de cursus model en emotie bij Beeldend Kunstenares en dichteres Margerite Luitwieler te Amsterdam. Verder ben ik in de muziek gedoken...de bluesharp en ik zijn dikke vrienden geworden en ik zie wel waar en of alles weer bij elkaar komt. Het leven is een reis met onbekende bestemming. Nou ja hoewel...in ieder geval voor wat de tussenliggende haltes betreft :-)
Waarom exposeren?
Kunst, al ontstaat het meestal in eenzaamheid en wordt ze soms het liefst in eenzaamheid beleefd, is een vorm van communicatie, waarmee de kunstenaar de taal, waarin de dingen beschreven worden tracht te overstijgen. Ze bevestigt de verbondenheid die er tussen mensen is, of dat nu bewust of onbewust gebeurt. Dat geldt voor de beeldende kunst, maar ook voor de muziek, de literaire kunsten, het theater en de dans. Alle kunst, hoe divers ook, komt in wezen uit dezelfde bron. Is het schepping? Of is het een eilandje ergens achterin de hersenschors...of is het beide. Ik heb de antwoorden niet. Wat ik wel weet is dit: kunst dient gezien te worden; het is uiteindelijk de toeschouwer, die het werk tot leven brengt en de kunstenaar een spiegel voorhoudt. En natuurlijk is er de eeuwige behoefte aan erkenning...ondanks het feit dat de uitingsdrang een eigen, niet altijd direct begrepen weg kiest.